Seed.

“at kung hindi ako makipagkita?” tanong niya.

—

Darating talaga ang panahon, madalas.. Hindi pwedeng hindi. Kahit gaano pa kahalaga sa iyo o ikaw sa kanya, kailangan niyong iwan ang isa’t-isa.

Ito nanaman kami, parang wala kaming pinagsamahan. Parang hindi namin kilala ang isa’t-isa, totoo nga yung kasabihan na magiging magkaibigan kayo, hanggang sa maging matalik na kaibigan, hanggang maging- ang isa’t -isa na ang inyong mundo. Hanggang kapag may nasira, sa kahit ano mang pundasyon ang ginawa niyo, babagsak kayo bilang maging magkaibigan muli, hanggang sa Hindi na kayo magkakilala. Parte nalang kayo ng buhay ng isa’t-isa, makakahanap ng bago na parang wala kayong pinagsamahan.

Aalis na siya papuntang ibang bansa, Sabi niya doon magiging magandang ang kinabukasan niya, kinabukasan na akala ko, noon— kasama parin ako hanggang ngayon. I guess, desidido na siyang iwan ako at harapin magisa ang kinabukasan niya. Hindi na ako kasama, hindi na ako kasama.

Nakakaiyak kung iisipin, parang noong una lang, nung pangalawa at pangatlo, ang saya-saya niyo pa, siya lang ang tanging nagbibigay sayo ng ngiti, siya lang ang dahilan kung bakit parang ang sarap mabuhay, magmahal. Siya ang naghulma sa akin, sa laki ng parte ng buhay ko ang sinakop niya, hindi ko alam, hindi ko alam kung may natira pa ba sa akin.

Hindi na siya sumulat tulad noon, siya yung tipo ng lalake na ayaw niyang inuulit ang mga bagay na ginagawa niya. Nakakapagtaka, sa pagkakataong ito, walang sulat pero iniwan nanaman niya ako. Hindi ko narin mabilang kung ilang ulit niya ito ginawa sa akin, hindi ko narin binibilang. Palibahasa kasi, yung sakit parang laging first time, laging unang beses. Kung gaano kasakit yung una, ganun parin hanggang ngayon. Hindi ako nasanay, iiyak parin ako, uupo at sisigaw.

Sa pagkakataong ito, hindi ko alam kung para saan. Para ba tumibay ako ulit o dahil lang gusto niya nang mag-isa. Siguro nagsawa na siya sa akin, siguro napagod na siya. Pero wala naman siyang sinabi, gusto ko na sa kanya magaling mismo ang mga salitang iniisip ko bago ako magpakalugmok.

“Hello?”

Alam ko na hindi niya sasagutin kapag sa sarili kong cellphone ako tumawag. nakigamit ako sa kapatid ko at nagbakasakali ako na baka sagutin niya.

“Seed…”

“Hinihintay kitang tumawag..”

Laking gulat ko na hinhintay niya akong tumawag pero halos isang daang beses na akong tumatawag sa kanya araw-araw pero hindi niya sinasagot.

“Hinihintay mo akong tumawag pero hindi mo naman sinasagot yung tawag ko? ano nanaman ba to seed? natutuwa ka ba sa ginagawa mo sa akin?”

Alam ko na hindi ko dapat yung sinabi, o hindi dapat ako nagdemand nang paliwanag, dapat hayaan ko siya kung anong sasabihin niya sa akin, dapat tumahimik ako. Pero ito nanaman ako sa ugali kong nanunumbat, hindi naghihintay, laging naghahanap ng sagot sa mga bagay na hindi ko maintindihan, siya, explanasyon kung bakit, bakit siya ganun? 

“Listen..”

Kating-kati yung bibig ko magsalita ng magsalita at mangaway, sa pagkakataong ito narinig ko siya ng maayos. Hindi ako nakainom, “Listen…” yun lang at binalot na kami ng katahimikan.

“I’m sorry..”

Alam ko, hindi ko ito tatanggapin. Alam ko na nakakasawa, Alam ko nakakainis na bakit sa lahat nalang ng oras. Kapag tinatamad ang tao magexplain, kung hindi “Okay lang ako”.. “I’m sorry” ang lagi nilang sasabihin sayo. Hindi ba nakakapagod na para kang damit na nakahanger, naghihintay matuyo. Lagi kang nakasabit, hindi mo alam kung bibitaw ka ba o mananatiling nakakapit dahil kahit matagal, sisikat ang araw. Darating ang araw—makukuha mo ang sagot, kung maghihintay ka.

Pero kahit na alam kong hindi ko tatanggapin, at least narinig ko siyang magsorry, sincere man o hindi. At least kahit limang porsyento sa isang daan, meron, merong natitirang sincerity na “Nagsosorry ako.. pinagsisisihan ko yung pagkakamali ko sayo” Alam mo yun? Kapag mahal mo kasi, kapag para kayong konektado sa isa’t-isa, kahit ilang pagkakamali, hindi ka mapapagod. Hindi ka nagmamahal kung hindi mo kayang magbigay ng tawad.

“Okay..”

Sa okay na yun, alam ko na alam niyang pinatawad ko na siya. Hindi niya na kailangan humingi sa akin ng sorry paulit-ulit. Naisip ko nalang na kung kaya ko siyang mahalin araw-araw, hindi magiging mahirap sa akin patawarin siya ng paulit-ulit.

—-

“Natatandaan mo ba yung sinabi ko sayo?” Tanong niya sa akin.

“Ang alin?..”

“Kung may ipapangalan ka sa akin, ngayon.. Sino ako?” sabay buntong hininga niya sa telepono..

”..Hindi ko alam..” Sa pagkakataong yun, parang ang layo niya, parang ang sarap sabihin na “Ngayon, hindi ikaw si Seed…” Pero walang lumabas na kahit ano sa bibig ko. 

“Ang lapit mo lang sa akin, pero bakit parang hindi na kita maabot, parang hindi na kita kilala.. parang hindi ikaw yan..”

“Sino ako? Sino ako dati?” Sabi niya. 

Hindi ko alam pero kung gagawin ko siyang libro, gagawin kong libro si Seed. Malalaman ng lahat na para siyang puzzle na hindi ko mabuo-mabuo. Sa tagal naming pagkakakilala, nahihiwagaan parin ako sa kanya. 

“Hindi na ba ako si..?” Huminto siya bago pa niya sabihing “Seed”

“Seed?” dugtong ko.

Nagbuntong hininga ako na parang pinapahiwatig ko sa kanya na wala nang pupuntahan ang usapan namin.

“Ayaw mo na ba akong makasama? Hindi mo na ba ako mahal?” Eto na, hindi ko na napigilan, iiyak na ako. Sabi ko na, hindi ko dapat binanggit yung “Seed” Ni hindi ko na dapat dinugtungan. Nararamdaman ko na, hindi na siya yung Seed na minahal ko noon, na madami nang nagbago.

“Hindi ko alam..” Ang sagot niya.

“Hindi pwedeng hindi mo alam..” Pagdedemand ko.

“It’s either Oo lang o Hindi.” Pinipilit ko siyang sumagot.

“Hanggang mawala ang huling piraso..” Sabi niya.

Sabay siya naman ang nagbuntong hininga.

“Anong huling piraso Seed!” naiinis kong sinabi at halos mabato ko na ang telepono, kung gagawan ko siya ng quote, yun ang ilalagay ko sa kanya. 

“Hanggang mawala ang huling piraso.. - Seed”

Yung tanging quote na hindi ko kailanman naintindihan. Anong huling piraso ba to? Yung tanong na kahit kailan, hindi niya rin sinagot. Hindi siya sumasagot ng mga tanong na ayaw niyang sagutin, hindi mo siya mapipilit. Minsan parang ang sarap niyang itorture para lang magsalita katulad ng mga napapanood ko sa mga gore/morbid na pelikula. Pero, haha. Hindi ko maimagine na gagawin ko yun sa kanya.

“Ayoko ng makipag-usap” Sabi ko.

Minsan parang may kailangang sumuko, magpahinga. Sa tingin ko ako yun nung mga oras na yun.

“Mag-iingat ka nalang…” Ang salitang ayaw na ayaw kong sabihin. Ilang segundo alam ko na hahagulgol na ako, kailangan kong pigilan, kailangan kong ipakita sa kanya na sa pagkakataong ito hindi na ako naaapektuhan. Pagod na akong humabol, pero kaya pa. hahabol ako, magmamakaawa kung kinakailangan. Pero nung mga oras na yun, naramdaman ko nang kailangan ko na talagang magpahinga, siya din siguro. Sa pagilang pagkakataon, malayo kami sa isa’t-isa.

Hindi ba kami pwedeng magpahinga ng magkatabi? magkahawak ang kamay? natutulog ako sa dibdib niya tulad noon o siya sa aking mga hita habang sinusuklay ko ang buhok niya? Gusto kong bumargain sa tadhana.. Pero mukhang ang sagot eh laging “Patawad”.. “tapat na po.”

“Seed..” yun nalang ang nasabi ko.

“Si Seed parin pala ako ngayon” Sabi niya.

“…” Buntong hininga muli.

“Seed…” Sabi ko ulit.

“Gusto kitang makita.. Gusto kong malaman kapag nakita ko yung mukha mo—- kapag nakita kita, kung andito pa ba, kung mahal pa ba kita..”

“At kung hindi ako makipagkita?” tanong niya

“Takot kang malaman na hindi na kita mahal..”

“Siguro nga..” Sabi niya.

Buntong hininga, at bigla siyang tumawa ng mahinhin na parang may luhang kasama ito.

“Hindi mo na ako makikita..” Sagot niya.