Seed.

Isang linggo ang nakakalipas simula nung una ko siyang makita.

“Seed..”

Habang sinusuyod ko ang mataong lugar sa stasyon ng Tren.. Hindi ko na siya nakita, siguro, hindi na yun mauulit. Siguro isa lang siya sa mga taong kailangan kong makita sa isang araw, at hindi ko na makikitang muli. Katulad ng mga taong bumabangga sa akin o bigla kong natitigan mapa-byahe sa jeep o FX man. Siguro wala siyang pinagkaiba, Siguro hindi na kami magkikita, pero ayaw ko mawalan ng pag-asa. Parang sa unang beses na nakita ko ang mga ngiting yun, may kung ano siyang kinuha sa akin, wallet? Hindi, higit pa dun, ang isip at puso ko, kapalit ng MRT ticket? Card?

Napapangiti nalang ako sa tuwing maaalala ko kung paano niya sinabi yun. Kahit pakinggan ko yun paulit-ulit, hindi ako magsasawa. Kung pelikula lang ang pangyayari na yun, makakaisang libong beses ako sa kakapanood nun sa isang araw. Siguro nga baliw na ako, siguro. Hindi ko alam, basta alam kong magkikita kami ulit. Gusto ko siyang maging bida sa pelikula ng buhay ko.

Si Seed.

Nakakatawang isipin na hindi naman ako madalas Mag-MRT, nung araw na yun, nung araw na nakilala ko siya. Nagkataong late na ako sa pinapasukan kong trabaho. Ayoko sa mainit, sa mataong lugar. Feeling ko mahihimatay ako. Nadala na ako nung minsang nagMRT ako at bigla akong nahimatay. Sa sobrang pagmamadali at ayokong makipagsapalaran sa traffic, sinuong ko ang mataong lugar sa estasyon. Totoo nga na may dahilan ang lahat ng bagay. Tinanghali akong gumising, hindi pa ako bumangon, binilisan kong maligo, hindi na ako kumain at POOF! nagdesisyon akong mag-tren

Magtren. Pabalik, kung maaga akong nagising, hindi ko makikilala si Seed.

POOF! totoo ngang everything happens for a reason, paano kaya kung tinanggap ng machine yung mga piso at dali-dali akong sumakay ng tren? Paano kung doon mismo sa pila na may sukli ako pumila? Nagkita kaya kami? Hindi.

kaya nagpapasalamat ako na hindi ako nagising ng maaga.

Wala din, dala ko ang camera ko nun pero hindi ko siya napichuran. Wala akong ibang nagawa kundi picturan ang kamay ko hawak ang MRT ticket? Card? na galing sa kanya. Alam niyo ba? Hindi ko yun ginamit. Bumili ako ng bago, pumila ako ulit. Yun ang unang bagay na iniwan sa akin ni Seed.

Siguro nga hindi na kami magkikita, pero atleast alam ko na hindi ako nananaginip. Hinawakan kong maigi ang card.

“Magkita pa kaya tayo ulit?”

—-

pagka-uwi ko galing sa trabaho nung araw na yun. Kahit pagod at gusto ko ng matulog, kumuha ako ng notebook, nagsimula akong magsulat. Hindi ako mahilig sa mano-manong diary—mabilis kasi magpasma ang mga kamay ko. Mahilig lang ako magblog. Pero sa dinami-dami ng taong naiblog ko sa buhay ko. Malamang hindi na maging espesyal sa mga mambabasa ko si Seed. Kikiligin sila ng kaunti at wala na paglipas ng araw, malilimutan na nila ulit yun, at ako siguro. Ilang araw, malilimutan ko narin siya tulad ng mga taong blinog ko noon. Yung tipong may nakakairitang tulog na lalake sa FX na sandal ng sandal sa akin, at yung mga bata sa kalye na parang sirang plaka sa “Te, pengeng barya.” lahat ng nangyayari sa akin blinog ko.

Nagdalawang isip ako kung ibloblog ko ba siya at ishashare sa tao, ayokong makalimutan siya ng mga mambabasa ko, ayokong maging isa lang siyang entry. Pero? pwede ba akong mablog ng tungkol sa kanya araw-araw kahit isang beses lang naman kaming nagkita?

Walang pagaatubili. nagblog parin ako kahit na ang daming dahilan para hindi, pero yung nagiisang dahilan ang sinunod ko, AYOKO SIYANG KALIMUTAN. Ayoko siyang kalimutan, ayoko. 

Blinog ko siya, marami ako nakuhang feedbacks sa storya ko nung araw na yun. maraming nanghingi ng litrato. Hindi ko naman sila masisisi, kahit ako, maghahanap ako ng picture kung ang pagkakadescribe sa kanya ay parang almost-perfect-guy. Pero hindi naman natin masasabi na perpekto ang isang tao base sa mukha niya o kilos, yung mukha niya, Oo siguro perpekto. Pero dahil hindi ko pa siya kilala, hindi ko pa siyang nakikitang tumubo, hindi ko pa alam kung gaano siya kaganda sa labas at loob. Seed palang siya sa akin.

Sinabi nila na sana raw ay magkita kami ulit, ako man yun ang hiling ko. At dahil ayoko siyang kalimutan, pinangako ko sa sarili ko na araw-araw ko siyang susulatan hanggang sa magkita kami ulit. Hindi ko alam kung kaya kong panindigan. makipagcommit sa hangin, sumulat sa hindi ko alam kung darating.

Pangalawang araw, kahit na pagod at gusto ng matulog.

Nagsulat ako ulit.

Seed,

kagabi, nagpuyat ako para tanghaliin ako ng gising. Nagbabakasakali na tulad kahapon, makita kita. Hindi ko alam kung anong oras ang pasok mo o lagi ka bang nasa MRT, hindi ko ginamit yung Ticket? card? na binigay mo. Gusto kong gamitin to, kapag kasama na kita, sabay tayong sasakay. Minsan lang ang libre, sabi mo. kaya nga ayokong sayangin ang libre, dahil minsan lang to. Baka hindi na maulit.

Hahaha, nakakatawa ba ako? Sana mapatawa kita balang araw kapag nabasa mo to. Kung gaano ako ka-willing malate, makasabay lang ulit kita. Gusto kong marinig ulit ang mga tawa mo. Yung tawa mo na parang tawa ng babae. Nakakaloko, nakaka-adik. Nasaan ka na kaya ngayon?

—-

Sa pangatlong araw, pangatlo.. pangapat..

Paulit-ulit lang ang sinusulat ko. Imbis magblog ako, lagi ng Dear Seed ako naguumpisa. Walang pinagbago, para kang papel, para kang blog. nagkwekwento ako, alam kong may nakikinig pero hindi ko naman nakikita’t-nakakausap. Kahit na sa ngayon at maituturing kitang hangin, at least, nararamdaman kita.

paulit-ulit hanggang sa nagsawa na ang mga mambabasa ko.

Sabi nila, gusto na raw nila ng ibang kwento. Nabawasan ang mga interesadong magbasa ng blog ko. nalungkot ako dahil hindi ko maparamdam sa kanila kung gaano ako kasaya, kung gaano ko gustong ishare sa kanila si Seed. Si seed na parang hangin, Si Seed na hindi na yata darating.

Pero, kahit na ganun, hindi ako tumigil, nagsulat parin ako, nagsulat ako nang nagsulat na parang lagi ko siyang kausap.. “Dear Seed, alam mo ngayong araw…..” karugtong ang madrama o masayang pangyayari sa buhay ko. Araw-araw.

Hindi ako napagod magsulat, doon. Inisip ko nang, In relationship ako kay Seed. Siya ang naging imaginary Boyfriend ko.

…

Araw-araw bago sumulat ng panibago, binabasa ko lahat ng blog entry ko sa nakalipas na ilang linggo. dalawa? Hindi ko alam.

Paunti-unti parang pinanghihinaan na ako ng loob, Sabi ko pa, siguro kailangan ko nang mag-move-on, siguro nga phase lang siya sa buhay ko. Pinagdasal ko pa na sana magkita kaming muli, hinanap ko siya, hinintay sa MRT Station. Pero wala, parang pinapaasa lang ako ng tadhana.

…

Nung gabing umuwi ako, pagod at gusto ng matulog. Natulog ako, hindi ako nagblog, wala. Wala akong naramdaman. Hindi ko nalang namalayan na nakatulog na ako kakatitig sa kisame at kakaimagine sa mukha nya, medyo blurry na. Hindi ko na halos matandaan.

Nalate ako ng gising kinabukasan, hindi muna ako agad bumangon. ang bilis ng oras,  wala akong ibang choice kundi mag-MRT muli dahil sisipain na ako sa trabaho sa sobrang tardiness ko, lagi akong late. lagi akong late nung nainlove ako. Sabi ko sa sarili ko, huling araw na to. Ayoko na.

Habang nilulusot ang mga piso sa machine, puta! ayaw nanaman tanggapin! ayun nanaman yung init ng ulo ko nung una kaming nagkita. Mas nakakainit pa ng ulo nung tumingin ako sa paligid at alam kong wala na talagang Seed na darating. Wala na.

Sa sobrang haba ng pila sa likod ko, at pila sa may booth na may sukli.

Finally, ginamit ko na ang una’t-huling ala-ala niya sa akin.

Sumakay na ako ng MRT, nakatulala sa gumagalaw na mga gusaling dinadaanan nito. Blanko ang isip ko. 

Kailangan na palang bumaba.

Yun na ang huling sandali na mahahawakan ko ang ticket? card? na binili niya para sa akin.

Parang nagslowmo ang buong paligid nung malapit na akong lumabas.

Kapag nilusot ko to, wala na. Hindi ko na to mahahawakan ulit.

Bye Ticket? Bye Card? Bye Seed.

Palusot na sana ang card ko ng biglang may humawi sa kamay ko at sinubukang ipasok ang card niya. Aba puta! Hindi makapaghintay? Inis na inis kong sinabi sa isip ko. 

Mumurahin ko na sana ang hindi makapaghintay na tao sa likod ko, bakit kailangan mong isingit yang card mo? eh nasa unahan mo ako..

“Put…” Pamura na ako ng bigla akong mapahinto.

Sumalubong sa akin ang maganda niyang ngiti.

“Lumabas ka na, hindi araw-araw makakaranas ka ng libre…” sabi niya sa akin.

Niyakap niya ako mula san likuran at sabay kaming lumabas pagsuot niya ng kanyang MRT card, buti nalang hindi kami nahuli dahil sa dami ng tao. Nagkasya kaming dalawa dun sa labasan.

“hahahaha” Sabay tawa niya.

Shit, hindi ako makapaniwala, habang hawak hawak ang Ticket? Card? na iniingat-ingatan ko. Hindi na niya kailangan mawala sa akin. Hindi niya kailangan magpakain sa machine, nasa kamay ko parin siya.

“hahahaha…” hindi parin natigil ang malambing niyang tawa.

“Nakakadalawa ka na sa akin..” Sabi niya.

“Ha?” Pagtataka kong tanong.

“Nakakadalawa ka na sa akin, lagi kitang nakikita dito..” Sabi niya.

Shit?! lagi niya akong nakikita? pero bakit siya, hindi ko makita?! hindi ko alam kung titili ako.. o ano, pero hanggang sa nagkita kami ulit, nastunned nanaman ako, para nanaman akong bato na hindi makagalaw.

“Palagi?” tanong ko na parang gusto kong ulit-ulitin ang sinabi niya.

“oo, palagi.. pero ngayon lang ako nakalapit sayo ulit..” sabay ngiti niya.

“Mukha kasing napapatrouble ka nanaman..” pahabol niya.

Halata ba? halata bang nagdadalawang isip ako kung ilulusot ko yung card o hindi? Halata ba na ayaw ko yun bitawan.

“Ugali mo ba talagang magipon ng pila sa likuran mo?” tanong niya habang nagpipigil ng tawa.

“Hindi naman…” Patatawa kong sagot. 

“Okay, just want to make it clear..” Sagot niya.

Bigla niyang tiningnan ang kamay ko kung saan hawak hawak ko ang card.

“Ano bang meron diyan? bakit ayaw tanggapin?” tanong niya.

“Hindi ayaw tanggapin.. Hindi ko lang pinasok.” Sagot ko.

“Bakit? ano bang meron diyan? picture ni Gloria? o magandang photography ng tren?” banggit niya habang nakatingin sa malayo.

Buti nalang at kinakausap niya ako ng hindi siya nakatingin sa akin. Kung hindi, para nanaman akong bato o pwedeng maging instant bulol ako.

“Patingin nga..” Sabay hawak niya sa braso ko at kinuha niya ang Ticket? card?

“Wag…”

“Ahhh, Ito yung binigay ko sayo..”

Ha? paano niya nalaman na yun yung Ticket? Card? na binigay niya sa akin.

“Nilagay ko yung pangalan ko dito..” Sabi niya..

“Pero, wala na ata nabura na…” pahabol niya.

“Ha? asan?” Hinablot ko ito mula sa kanya, ang tanga ko! Sa isip-isip ko, andun pala yung pangalan niya. Ni hindi ko man lang nakita. Napansin niya sigurong hinahanap ko yung pangalan niya doon.

“Paano mo nalaman na ito yun?” tanong ko.

“Actually, hindi ko alam na yan yun. Tinitingnan ko lang kung ginamit mo yung binigay ko sayo. Looks like, you didn’t.”

“Paano mo nalaman na ito yun?” Strike 2 ng katangahan, obvious na obvious. Sa pagtatanong ko palang nun, alam na niya na tinago ko yung card na binigay niya sa akin.

“Kung uulitin mo yan, sasama ang loob ko..” Sabi niya.

“Sobrang nalate ako nung araw na binigay ko sayo yan dahil napansin kong mas nagmamadali ka kesa sa akin.. kailangan ko tuloy mag-jeep para makahabol sa klase ko, hindi mo rin pala ginamit.” sabay tawa niya, yung tawa na kahit paulit-ulit kong sabihin kung gaano kasarap sa tenga, hindi ako magsasawa.

“I’m sorry..” nalang ang naisagot ko.

“Okay lang..” Sagot niya habang paunti-unti na siyang naglalakd palayo.

Nagalit na siguro to sa akin, wala na sira na ang mga pangarap ko.

“Teka.. ” Habang inulit ko ulit inspeksyunin yung card na sinulatan niya ng pangalan niya.

“Anong pangalan mo?” pasigaw kong sinabi.

Lumingon siya, ngumiti at sinabi niyang..