Seed.

“May gagawin ka ba sa friday?”

“Bakit?”

“Samahan mo ko..”

“Saan?”

—

Ito yung mga panahon na maiisip mong hindi ka makakatulog sa mga susunod na araw. Lalo pa kung kayo yung tipo ng magkarelasyon na hindi nagkikita. Araw ng linggo nung araw na yun, dalawang linggo na kaming hindi nagkikita. Gusto ko kasi na makapagpahinga siya kapag may libre siyang oras. Isa sa mga bagay na gusto ko at patuloy kong mahahalin kay Seed eh sobrang sipag niyang uri ng lalake. Papasok siya sa umaga sa eskwelahan at papasok naman sa trabaho sa gabi. Kung tutuusin, hindi naman niya kailangan magtrabaho. Buong suporta ang mga magulang niya sa kanya pero sabi niya, hindi raw habang buhay niyang iaasa sa mga ito ang tagumpay niya sa buhay. Simula third year highschool, nagsimula na siyang kumita ng pera mula sa pagmomodel. At simula nung unang sweldo niya mula dun, hindi na siya tumanggap ng kahit ano mula sa mga magulang niya.

Ako pa naman yung tipo ng babae na gusto ko lagi akong binibigyan ng oras, kahit man lang dalawang beses sa isang linggo makita ko yung nakakapagpagaan ng loob ko, yung mga ngiti niya. Siguro nagsasawa na kayo sa paulit-ulit kong pagsasabi kung gaano ko kamahal ang mga ngiting yun.

Dalawang linggo bago kami hindi magkita. Pinipilit niyang makipagkita sa akin. Ako, (which is nakakagulat) ang tumatanggi at pinipilit ko siyang magpahinga, matulog at bantayan ang kain niya. Siguro, totoo nga na kapag mahal mo talaga ang isang tao, ikaw ang magbabago, ikaw ang magaadjust, finally, minsan sa buhay ko. Inisip ko ang kapakanan niya, at hindi ang kapakanan ko.

Sa pagkakataong ito, ayoko ng tumanggi. Mamamatay na ata ako kapag lumipas pa ang isang linggo na hindi kami nagkikita. Para akong naiihi, gusto kong tumalon, gusto kong tumili. Magkikita na kami, hindi niyo alam kung gaano ko siya kamiss.

—-

Bago matulog, gusto ko siyang tawagan. Lunes na.

Pinipigil kong tagawan siya, alam kong nasa trabaho siya at bawal siyang makipagusap sa akin. Pero, hindi ko mapigilan, gusto kong marinig ang boses niya. hangga’t maari, gusto ko siya laging tawagan. Gusto na minu-minuto malalaman niya kung gaano siya kahalaga sa akin at kung gaano ko siya kamahal, baliw na ata ako sa pag-ibig. Pero ang mas masarap? Yung pinararamdam niya sayo na mas baliw siya sa pagmamahal sayo. Masarap, sabi nga minsan ka lang makaranas ng libre, Tama. Minsan ka lang din makaranas ng pagibig na ibibigay sayo higit sa binibigay mo sa kanya, at kung nararamdaman mo yun, wag mong pabayaang mawala.

“Hey..”

Pagkatapos ng limang ring.

“Are you at work? Sorry baby, gusto ko lang sabihin na..” Sagot ko habang medyo kinikilig pa.

“I know.. I know..” Sagot niya, alam ko na kahit hindi ko siya nakikita, nakangiti siya nung mga panahon na yun, na kinikilig siya. 

Kung magkasama kami, malamang may unan nanaman yun na nakatakip sa mukha niya.

Ako, ako ang mas madalas magsabi ng “Mahal kita” o “I love you” sa kanya. Hindi ko alam kung kasama ba yung pagsasabi ng mahal kita sa ugali niyang ayaw ng paulit-ulit. Pero, hindi ako naiinis o nagdedemand, kahit naman kasi na hindi ko naririnig mula sa kanya, nararamdaman ko araw-araw. Kahit pa magkalayo kami.

Sa tuwing nararamdaman niya na sasabihin kong namimiss ko siya o mahal ko siya. Sasagot na siya sa akin agad ng “I know..”

Ayoko naman siyang gayahin na hindi nagsasabi ng ganun dahil naniniwala akong maikli lang ang buhay, maaring bukas, isa sa amin ang mawala. Ako o siya, atleast nasabi ko kung gaano ko siya kamahal bago mangyari yun. Na bago ako mamatay, yun ang magiging huling salita na maaalala niya sa akin. Ako kaya? Napaisip ako, ano kaya ang magiging huling salita niya sa akin?

Ang daming naglalaro sa isip ko, bago pa ako nakasagot. 

“Haha, Sige.. yun lang naman.. Gusto ko lang marinig ang boses mo, gusto ko lang malaman na okay ka, na wala kang sakit..” sabi ko sa kanya, nakangiti.

“Hindi ako magkakasakit, don’t worry. I won’t let that happen. Ayokong may ibang mag-alaga sayo, habang ako nakalatay sa kama at nagpapahinga dahil nagkasakit ako..” Sabi niya at mahinhin na tumawa.

“…” Wala na, talo na ako.

“Hey baby, I’ll call you soon. I’m sorry, medyo busy lang.” Pahabol niya.

“Okay, Seed.. I lov—”

“Yes, I know. Lagi kong tatandaan yan, I’m really sorry I have to go.. You know I lo— (Hindi niya talaga ito tinutuloy, maraming beses nang ganyan. Hindi niya tinatapos yang salitang yan.) I really have to..” Sagot niya.

“Okay, Bye..” At binaba ko na ang cellphone ko.

kahit na ganun lang kami magusap, kinikilig ako. Feeling ko magkasama lang kami, parang hangin nung una ko siyang hinanap after MRT incident, lagi ko siyang nararamdaman kahit malayo siya sa akin. Na parang habang kausap niya ako, nasa likod ko siya, nakayakap habang bumubulong.

——

“Wala paring nagbago..”

Araw ng Biyernes.

Day-Off niya, Wala din naman siyang pasok sa eskwelahan.

Hindi ko alam kung para saan yung walang nagbago na mukha parin akong bangkay dahil puyatera ako. (Ano pa bang aasahan niyo? Hindi ako nakatulog ng maayos kakahintay sa araw na to) or—- maganda parin ako sa paningin niya pagkatapos ng dalawang linggo na hindi kami nagkita. Well, atleast ngayon, hindi kami magkagalit or wala kaming naging away. Wala kaming kailangan pag-usapan para maayos.

Yun ang isa sa pinakamasarap na pakiramdam. Kikitain mo siya, at kikitain ka niya dahil namiss niyo ang isa’t-isa.

“Wala paring pinagbago…” 

“Ano? mukha parin akong zombie? dahil hindi ako natutulog? Sorry, Seed hindi ako makatulog, dapat hindi mo muna sinabi sa akin nung sunday na magkikita tayo ngayon.. ayan tuloy….” Hindi na ako natapos sa pagsasalita. Bigla kasi siyang lumapit sa akin, nilapat ang daliri niya sa mga labi ko at sinabing..

“Shhhh..”

Sabay niyakap ako.

“maganda ka parin.. hanggang ngayon.. Bukas.. sa susunod pa… sa susunod na linggo…”

Habang humihigpit ang hawak niya sa akin.

Kinurot ko ang tyan niya.

“hahaha…” Ayan nanaman ang tawa niyang, binibihag ng pauli-ulit ang puso ko.

“Tara na…” Hinawakan niya ang kamay ko at sumakay na kami sa sasakyan niya.

—-

Habang nasa loob ng sasakyan, at nakatingin sa hindi pamilyar na lugar. Habang nakahawak ang isa niyang kamay sa kamay ko at ang isa sa manibela, nagtanong na ako.

“Seed, saan tayo pupunta?” Sabi ko.

Ngumiti lang siya, yumuko at tumingin sa akin.

“Sa future..”

“Sa future?” pagtataka ko.

“Basta..” at ngumiti nanaman siya.

—-

Naaalala niyo ba nung sinabi kong darating ang araw na ikwekwento ko sa inyo yung araw na first time niya sinabing “Mahal kita?” Ngayon, ngayon ang araw na yun, Saan? Dito..

“Seed? anong ginagawa natin dito sa sementeryo?”

Yumuko siya sa bandang likuran ng sasakyan at may kinuhang bulaklak.

“Dadalawin natin si Ate..” Sabi niya.

Hindi ko alam na may yumao na palang siyang kapatid. Nakakahiya, mahal na mahal ko tong taong to pero wala man lang akong alam na may namaalam siyang kapatid, kapatid na isa sa mga minahal niyang tao simula palang nung pinanganak siya. Paanong nangyari na hindi ko yun alam?!

“I’m sorry.. Hindi ko alam.. na..” Sagot ko habang naiiyak.

“Hahaha” sabay tawa niya sa akin.

“Okay lang… Hindi mo kailangang umiyak.” Sabi niya at hinawakan ang kamay ko para sabay kaming maglakad sa puntod ng ate niya.

Nilapag niya ang bulaklak sa bandang apelyido ng nasa puntod. Ginawa niya siguro yun para hindi ko malaman ang surname ng pamilya nila. Oo, wala akong alam. Kung may tinatago man siya sa akin, hindi ko na gagawan ng paraan para malaman kung ano man ang mga yun. Kapag tinago sa akin, ibig sabihin hindi ko deserve malaman or hindi ko dapat malaman or ayaw niya akong masaktan. Ganun lang naman yun.

“Kung ako ang andyan, kung multo pala ang nasa harap mo ngayon… iiyak ka ba? magagalit sa akin dahil iniwan kita? paano kung wala na ako ngayon?” banggit niya habang tila nagdadasal ng nakaupo sa harap ng puntod.

Hindi ko alam kung sino ang kausap niya, kung ako ba o yung ate niya kaya hindi nalang ako sumagot.

“Iiyak ka ba?” Inulit niya.

“ha?” tanong ko ulit.

“Magagalit ka ba sa akin?” tanong niya ulit.

“Seed,” Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng takot.

“Wag ka ngang magsalita ng ganyan..” Paiyak ko ng sinabi.

“hahaha” Sabay bigla siyang tumawa.

“Nerbyosa ka…” pahabol niya.

“Naiinis ako sayo..” Sagot ko, lagi siyang ganito. Ang hilig niya mantrip.

“Ang cute mo kapag naiinis ka..” Sinabi niya sabay biglang ngumiti. “Halika ka nga dito.”

Niyakap niya ako.

Kung may isang sweet pa na bagay na ipagmamalaki ko about kay Seed? Ang hilig niyang yumakap, lagi.. palagi.. hanggang sa nasanay na akong yakapin siya, parang naging droga na ito sa akin.

Niyakap niya ako at humawak siya sa likod ng ulo ko.

Huminga ng malalim.. At sinabing..

“Mahal na mahal kita.” 

“Mahal na mahal na mahal na mahal kita…”

“Sobra..”

Yun ang unang beses, para akong nasa ulap. Para akong first time nahalikan, yung pakiramdam. Parang unang beses ko ito na nagmahal. 

“I know..” Sagot ko.

Sa pagkakataong ito, ako naman ang nagsabi ng salitang inulit-ulit niya sa akin.

“sa lugar na to, kung saan umiiyak lahat ng tao..”

Hindi na ako sumagot o nagsalita, nakikinig ako habang nakayakap siya sa akin.

“Sa lugar na to, kung saan umiiyak lahat ng tao, gusto kong maalala mo to bilang isang masayang ala-ala. kapag dumating ang araw na iwan kita, gusto kong maalala mo lahat ng masasayang nangyari sa atin, wag kang iiyak.. Sa madidilim at pinakanakakatakot na lugar sa isip mo, andyan ang masasayang ala-ala.. Wag kang iiyak..”

Umiling lang ako.

“Gusto ko kapag nagaaway tayo, imbis na isipin mong napapagod ka na.. o isipin mong gusto mo na akong iwan. Gusto kong isipin mo na ako, hindi ako mapapagod, maaring magpahinga ako, pero hindi kita iiwan. Hindi ako mapapagod.”

Yun ang unang beses bukod sa pagsasabing mahal niya ako, umulit siya ng salita, habang pahigpit ng pahigpit ang hawak niya, sinabi niyang hindi siya mapapagod.

“Seed..” sabi ko.

“Hmm?” Sagot niya.

“Mahal na mahal kita..” Sinabi ko.

“I know..” sabi niya.

Hindi na niya ito muling inulit.