Seed.

“Hindi mo matatapos yan…”

—-

Palubog na ang araw nung nagising ako. Magisa, sa sofa. Tatlong taon na kami, pero kahit na madalas akong magising mag-isa, hindi parin ako sanay. Madalas naluluha parin ako kapag hindi ko siya nakikita sa tabi ko, kahit na minsan lang kami magkasama matulog at magising, hindi parin ako sanay.

Bumangon na ako nung makita ko sa orasan na alas kwatro y medya na nang hapon. Walang nanagyari sa araw ko, natulog lang ako. Minsan, parang ang sarap lang naman talaga magpahinga, pero madalas parang gusto mong sisihin ang araw mo na wala ka man lang nagawang productive.

Isang linggo na akong hindi nagsusulat, baka kalawangin ang utak ko, mawalan ako ng inspirasyon. Oo nga pala, noon. Sumusulat lang ako kay Seed, ngayon, ginawa ko na siyang storya. Ang dami kong gusto sa buhay, akala ko ang gusto ko eh maging direktor, pero ngayon parang nasa puso ko ang pagsusulat, pagsusulat kung saan ako at si Seed ang bida.

Ang sakit ng katawan ko.

Siguro umuwi na si seed, hindi man lang niya ako ginising bago siya umalis.

Dumeretcho ako sa kusina, sa pinto ng ref kung saan madalas siyang mag-iwan ng note sa akin sa tuwing nagkakasalisi kami, or—katulad ngayon na mahimbing ang tulog ko at ayaw niya akong gisingin. Si Seed, siya yung lalaki na kahit magkagalit kayo, hindi pwedeng hindi siya mag-iwan ng note kung umalis na ba siya, ayaw niya yung pakiramdam na pinagaalala niya ako, yun ang sabi niya sa akin.

“Left..” Ang sabi sa note niya.

Isa pa, hindi lalagpas ng tatlong salita ang mga note na iniiwan niya. Lagi niya lang ilalagay kung saan siya pupunta sa mga note. Like “kumain..” “Home” o “shop”.. Hindi yung parang mga malanobelang note. Bahala kang magisip kung anong shop, basta sinabi niyang Shop, ibig sabihin bumili siya.

Gusto niya lagi kong tandaan yung quote niyang “Wag ko siyang hahanapin.. O hihintay” na hanggang ngayon, hindi ko magets, kung para saan. Sa tuwing maiisip ko yun, pakiramdam ko lagi niya akong iiwan.

“Left”

Ah, siguro umuwi na siya. Pero kung umuwi.. Dapat “Home..”

At tsaka ko naisip na tumingin sa aking kaliwa.

Sa Garden.. Sumilip ako sa bintana.

Nakikita ko siyang nagyoyosi at nakagloves, habang nagyoyosi.

Lumabas ako at ngumiti sa kanya. Pagkakita niya sa akin, pinatay niya agad ang sigarilyo at tinapon ito sa plastic na nasa tabi niya, may mga sanga sanga ng halaman sa plastic na yun. Mukha siyang pawisan.

“Hi.. Beautiful..” Ngumiti siya at biglang hinalikan ako sa noo.

“Sarap nang tulog natin ah..” Banggit niya habang tinatanggal ang gloves na punong puno ng dumi ng lupa.

“Anong ginawa mo?” tanong ko sa kanya.

“Hmmmm..” Sabi niya habang mukhang nagiisip.

“Matagal ko na tong ginagawa, nakakapagtakang hindi mo yun napapansin..” Sabi niya sa akin.

“Nagtanim ka?” Yun ang hula ko dahil may nakita akong mga supot ng buto ng iba’t ibang klaseng bulaklak at sprinkler, idagdag mo pa yung mga pambungkal ng lupa.

“Matagal na akong nagtatanim..” Sagot niya.

“Pero ngayon lang kita nakitang nagtanim..” Pagtataka ko.

“Hmmm…” Sagot niya na parang siya ang Classic Seed na kilala ko.

Hindi siya sasagot ng tanong kapag naiinis siya o ayaw niya lang talaga sagutin or pwedeng alam ko na ang sagot sa tanong ko.

“matagal mo na akong tinataniman ng pagmamahal mo?” Biro ko sa kanya.

“Hahaha..” Sinagot niya nalang ako ng tawa.

—-

Sabay kaming naligo nung gabing yun. Siya ang nagluto, Siya ang nagayos ng kama.

Hindi ko alam kung paano niya nagagawa to sa akin, na araw-araw binibigyan niya ako ng dahilan para maramdaman ko na ito ang unang pagkakataon na naranasan kong magmahal..

—-

“Ang cheesy..” bilang bulong niya sa likod ko at humalik sa aking pisngi mula sa likuran. Niyakap niya ako sa likod at nanonood sa mga tinatype ko sa ginagawa kong libro.

“Wag kang magulo.. nahihiya ako..” Habang tinatakpan ang mga bagay na sinusulat ko tungkol sa kanya.

“Gusto kong makita..” Hinahawi niya ang kamay ko.

“Baka mamaya, ilagay mo dyan na minsan habang natutulog umuutot ako, o baka ilagay mo diyan na para akong babae tumili o nagtatakip ako ng unan kapag tinitingnan mo ako…” Pabiro niya habang pinipilit tingnan ang tinatype ko.

“Seed.. mababasa mo naman to, ikaw ang unang makakabasa nito..” Pakiusap ko sa kanya.

“Kinikilig ako, kasi may nagsusulat ng libro tungkol sa akin..” Sabi niya habang nakayakap parin sa akin at hinahalikan ang leeg ko.

“Seed! Hindi ako makapagconcentrate..” Naiirita kong sagot sa kanya.

“Seed 7” Sabi niya, nasulyapan niya ang title ng sinusulat ko.

“Teka? bakit seed 7 lang? Di ba pwedeng Seed ang aking prinsipe o Seed ang aking buhay at mahal na mahal kong tunay?” Sabay bigla siyang humalakhak. 

“Seed!” Pasigaw ko habang tinatakpan ang naitype ko na. 

“Hindi mo matatapos yan..” Sabi niya sa akin.

Bumaba ang mga balikat ko at nawala ako sa mood. Bakit siya ganun? bakit parang hinaharangan naman niya o dinadown yung mga bagay na nageenjoy akong gawin. Anong ibig sabihin nung hindi ko to matatapos? Alam ko na madali akong mawalan ng inspirasyon, maaring hindi ko nga to matapos o mawalan ako ng interest, pero nasa puso ko ang pagsusulat, lalo pa kung siya ang kinikwento ko.

“Ayokong basahin yan..” Sabi niya sa akin, tumayo na siya mula sa pagkakayap sa likuran ko at humalik sa tuktok ng ulo ko.

“Wag kang magpupuyat diyan, matulog ka na..” Sabi niya sa akin.

Halos mangiyak-ngiyak na ako na sinabi niyang hindi niya yun babasahin eh para sa kanya naman talaga to lahat, para sa kanya, siya yung inspirasyon ko sa pagsusulat. Pero, ano to? Hindi niya babasahin? bakit?

Habang pinagpatuloy ko ang pagtytype, unti-unting pumatak ang mga luha sa mata ko at naramdaman ko na para akong nanginginig. Habang siya mahimbing ng natutulog, ako lumalaban sa mga salitang binitiwan niya sa akin.

“Ayokong basahin yan..”

Sa lahat ng tao, sa libo-libo ng taong pwedeng makaappreciate sa mga bagay na ginagawa ko, siya ang unang-unang taong nagdown sa akin, siya mismo na karakter sa sinusulat ko. Huminto na ako sa pagsusulat, para saan pa?

Humiga ako sa sofa, ayokong tumabi sa kanya sa kama. Masama ang loob ko.

Ilang oras ang nakalipas, habang paulit-ulit na nagrerewind sa isip ko yung sinabi niya, hindi parin ako makatulog. Lumabas siya sa kwarto at uminom ng tubig sa kusina, ayokong makita niya na umiiyak ako, kaya nagpanggap akong tulog.

Nararamdaman ko nang malapit na siya sa akin. Palapit na ng palapit. Naramdaman ko na ang mga kamay at braso niya sa leeg ko at binti. Bubuhatin na niya ako sa kama. Katulad ng lagi niyang ginagawa, katulad ng laging ginagawa ni papa nung bata pa ako.

Mahal ko siya, hindi ko magawang magalit, pero gusto kong magtanong kung bakit, bakit ganun? bakit hindi niya babasahin?

Habang nilalapag niya na ako sa kama, humalik siyang muli sa noo ko pero imbis na humiga, umalis siya ulit. Hindi ko alam kung bakit hindi siya tumabi sa akin, siguro masama rin ang loob niya.

Ilang oras pa, hindi na talaga ako makatulog. Naamoy ko ang amoy ng Kape, hindi narin siguro siya makatulog. Naisip ko, tama lang yan, dapat sumama ang loob niya sa sinabi niya, dapat pagsisisihan niya yun. 

Dahan-dahan, bumangon ako at sumilip sa nakaawang na pinto. Hindi niya sinara, alam niyang magigising ako kapag pumasok siya ng kwarto kung babalik siya at tatabi sa akin.

Andun siya sa Table, kasama ang laptop ko, nagkakape.

Nagbabasa.

May Dala siyang unan. Sakto nung mga oras na yun, nasa parte siguro siya ng nakakakilig na kwento, tinatakpan niya ng unan yung mukha niya kapag matatawa siya o ngingiti. Alam niyang magigising ako sa kakarampot na ingay.

Tumatawa siya, ang lambing ng tawa niya.

Kinikilig siya sa mga nababasa niya.

Napangiti ako nung nakasilip ako ng maigi sa screen.

.

.

.

Binabasa niya Ang Dear Seed.